यो मेरो पहिलो ‘यात्रा’ थियो- साधारण घुमघाम होइन, आफैँलाई चिन्ने, डर र धैर्यसँग जुध्ने यात्रा । गन्तव्य थियो अपर मुस्ताङ र साधन मोटरसाइकल । छ दिनमा यात्रा पुरा गर्यौ । सुन्दा सानो लाग्ने यो अवधि भित्र मैले जे देखें, जे भोगें र जे महसुस गरेँ, त्यसले जीवनलाई हेर्ने दृष्टि नै फरक बनाइदियो ।
यसअघि कहिल्यै यति लामो दूरी मोटरसाइकलमा यात्रा गरेको थिइनँ । झन् यति उचाइसम्म त कल्पना पनि गरेको थिइनँ । उचाइजन्य समस्या, मौसम, बाटो, एकान्त- सबै कुरा मनमा प्रश्न बनेर घुमिरहेका थिए । तर मनभित्र कतै एउटा आवाज थियो- “एक पटक त जानैपर्छ ।” त्यसैले धेरै सोच विचार नगरी यात्रा सुरु भयो ।
बाटोले सिकाएको धैर्य
यात्राको पहिलो दिनदेखि नै मुस्ताङले आफ्नो वास्तविक रूप देखाउन थाल्यो । कालोपत्रे बाटो बिस्तारै हराउँदै गयो, ढुंगा, ग्राभेल र धुलोले भरिएको कच्ची सडक सुरु भयो । मोटरसाइकल कहिले उफ्रिन्थ्यो, कहिले चिप्लिन्थ्यो । हावा यति तीव्र थियो कि कहिले काहीँ बाइक रोक्नैपर्थ्यो । तर त्यही कठिनाइभित्र एउटा अनौठो आनन्द पनि थियो- आफ्नै क्षमतामाथि जित हासिल गरिरहेजस्तो ।
उचाइ बढ्दै जाँदा सास फेर्न गाह्रो हुन थाल्यो । शरीर थाक्थ्यो, टाउको भारी हुन्थ्यो । तर अगाडि फैलिएको दृश्यले थकान बिर्साइदिन्थ्यो । नाङ्गा पहाड, माटोका विभिन्न रङ, गहिरा खोँच र टाढा देखिने हिमाल सबै मिलेर कुनै चित्रकारले कोरेको जस्तो लाग्थ्यो ।
अपर मुस्ताङ : उजाड तर गहिरो
अपर मुस्ताङ पुगेपछि लाग्यो- म कुनै अर्कै ग्रहमा आइपुगेको छु । यहाँ हरियाली देखिँदैन, तर शान्ति अत्यधिक छ । शब्दभन्दा धेरै मौन बोल्छ यहाँको प्रकृतिले । लोमान्थाङ, छोसेर, चराङ जस्ता बस्तीहरूमा पुग्दा समय रोकिएको अनुभूति भयो । पुराना गुम्बा, माटोका घर, प्रार्थनाका झन्डा यी सबैले हजारौँ वर्ष पुरानो सभ्यताको कथा सुनाइरहेका थिए ।
मोटरसाइकलमा यात्रा गर्दा यी ठाउँहरू अझ नजिकबाट महसुस गर्न पाएँ । गाडीको झ्यालभित्र बसेर होइन, खुला आकाशमुनि चिसो हावासँग जुध्दै धुलोसँग सम्झौता गर्दै अघि बढ्यौं । कहिले काहीँ यस्तो सुनसान बाटो आउँथ्यो जहाँ मान्छेभन्दा प्रकृतिको उपस्थितिले मात्रै साथ दिइरहेको हुन्थ्यो ।
डर, एकान्त र आत्मसंवाद
छ दिनको यात्रामा सबैभन्दा ठूलो चुनौती शारीरिक थकानभन्दा पनि मानसिक डर थियो । कतै बाइक बिग्रियो भने ? कतै मौसम अचानक बिग्रियो भने ? यस्ता प्रश्नहरूले मन घेरिरहन्थे । तर त्यही डरको बीचमा आफैँसँग संवाद सुरु भयो । जीवनका धेरै प्रश्नहरू बाटोमै उत्तर खोजिरहेका जस्ता लागे ।
सायद यही कारण हो- यो यात्रा केवल गन्तव्यसम्म पुग्ने विषय थिएन, यो त भित्रको यात्रा पनि थियो । आफैँसँग बिताएको समय, मौनसँग गरेको मित्रता र सीमित सुविधाभित्र सन्तुष्टि खोज्ने अभ्यास ।
छ दिन, तर जीवनभरको अनुभूति
केवल छ दिनमा यो यात्रा सम्पन्न भयो । फर्कँदा शरीर थाकेको थियो, तर मन असाध्यै भरिएको । यो मेरो पहिलो यात्रा थियो, र सायद त्यसैले पनि सबै कुरा गहिरो भएर बस्यो । अपर मुस्ताङले रमाइलो मात्रै दिएन, मलाई धैर्य, साहस र विनम्रता सिकायो ।
मोटरसाइकलमा गरिएको यो यात्रा सजिलो थिएन । तर यही कठिनाइभित्र यसको सौन्दर्य लुकेको थियो । आज फर्केर हेर्दा लाग्छ- छ दिनको यो यात्रा मेरो जीवनको महत्वपूर्ण अध्याय बन्यो ।
अपर मुस्ताङ अब केवल नक्सामा रहेको ठाउँ होइन, यो मेरो स्मृतिमा बसेको अनुभूति हो । र यो यात्रा सधैँ विशेष रहनेछ ।
