“तरकारी खेती गरेर जहान पालौँला भनेको त, नहुने रहेछ । आफ्नो मात्र जीवन हो र ? उनी (श्रीमती) ले पनि दु:ख पाउनु पर्यो,” गौँरीशङ्करले निराश स्वरमा भने ।
साथै थाप्दै मधुविलासले भने, “त्यहीँ त भन्या, जाडो होस् या गर्मी, परिश्रम त गर्यौँ । तर तरकारी बेच्न जाँदा बजारमा उचित मूल्य नै पाइँदैन ।”
“त्यति मात्र हो र ?” गौँरीशङ्करले गहिरो सास फेर्दै भने, “बैंकको ब्याज र जरिवाना, अनि घर खर्च… सबै कहाँबाट पुर्याउने ? केही नयाँ व्यवसाय गरौँ भने न पूँजी छ, न सीप । देशमै रोजगारीको वातावरण छैन, झन् झन् वैराग लाग्छ ।”
उनीहरू दुबै जना खेतको काममा पसिना बगाउँदै थिए, साथ साथै मनको पीडा पनि बाँड्दै थिए । बेलामा मलखाद नपाइने, पानीको अभावले ओइलिएका बोटबिरुवालाई टोलाएर हेर्दै मधुविलास एकोहोरो सोचमा हराए ।
उनको भावभङ्गिमा पढ्दै गौँरीशङ्करले भने, “यस्तो पाराले त छोराछोरीलाई पढाउन पनि गाह्रो हुन्छ । हुर्किंदै गरेका बच्चाहरू अरूको देखासिकी गर्छन्, तर हामी कहाँबाट पुर्याउने ?”
निधारको पसिना पुछ्दै मधुविलासले मलिन स्वरमा भने, “युवाहरू विदेश पलायन हुने मोह किन बढिरहेको छ भनेर सोच्दा लाग्छ- यस्तै अवस्थाले नै हो ।”
