रामेश्वर छट्पटाउँदै बर्बराए, “पेट पोलिरहेको छ, हुट्हुटी चलिरहेको छ । टाउको दुख्यो, मन अशान्त भयो । बेचैनी बढिराछ । के गरूँ, केही थाहा छैन !”
हरिलालले चिन्तित हुँदै सोधे, “रामेश्वर, तिमीलाई के भएको हो ? डाक्टर देखाएका छौ कि ?”
रामेश्वर फेरि एकोहोरो बोल्न थाल्यो, “कुन डाक्टर कहाँ जानु र ? आयुर्वेदिक औषधि पनि खाएँ, तर के गर्नु, निको हुने छाँटै छैन । म त यति असन्तोषी भइसकें कि जे गरे पनि चित्त बुझ्दैन । कसैले सानो कुरा भन्यो कि त्यसैलाई मनमा राखिरहन्छु । सोच्दा सोच्दै भोक र निद्रा हराउँछ, अनि व्यथाले सताउँछ ।”
हरिलालले सम्झाउँदै भने, “तिम्रो यस्तो बानी त झन् बिग्रँदै गएको जस्तो लाग्छ है ।”
त्यसलाई सुनेर रामेश्वर झस्किँदै करायो, “के सोचेर भन्यौ यो ? मजाक गरेका हौ कि ? मलाई हेपेका हौ ?”
हरिलालले उसलाई शान्त पार्दै फकाए, “होइन, होइन । आज एउटा विशेष कार्यक्रम हुँदैछ, मैले भनेको ठाउँमा मात्र हिँड न ।”
रामेश्वरले रिसाउँदै निहुँ खोज्यो, “म जान्न । तिमी जाऊ, मलाई एक्लै छाडिदेऊ ।”
हरिलालले लोभ देखाउँदै भने, “एकछिनको कुरा हो । त्यो कार्यक्रम हेरेपछि तिम्रो रोग आफैँ निको हुन्छ । मसंग हिँड ।”
कार्यक्रम स्थलमा पुगेपछि रामेश्वरको मुहार बदलियो । उसले उत्साहित हुँदै भन्यो, “आहा ! कस्तो राम्रो कार्यक्रम रहेछ ! जीवन त म सोचेजस्तो गाह्रो रहेनछ ।”
हरिलालले मुस्कुराउँदै भने, “हो नि ! परिवर्तन त आफ्नैभित्रबाट सुरु गर्नुपर्छ ।”
त्यसपछि रामेश्वरको अनुहार उज्यालियो । उसले हर्षित स्वरमा भन्यो, “बल्ल आज मन शान्त भयो । धन्य छ, ओम् शान्ति !”
